Ιούν 03 2017

Εισήγηση: «Δεν φτάνει που δουλεύουμε, θα μας πιάσουν και τον κώλο;»

Στο λινκ,

η εισήγηση της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στις 2/6 στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, στα πλαίσια του διημέρου συνάντησης που διοργάνωσε η ΛΟΥΠΑ κοινότητα συνάντησης και αγώνα φοιτητριών-ανέργων-επισφαλών-χαμένων παιδιών. 

Αφορμή για το κάλεσμα αποτέλεσε ο αγώνας του αυτόνομου σχήματος ιστορικού-αρχαιολογικού που έτρεξε τον Δεκέμβρη του 2016 στη Θεσσαλονίκη ως απάντηση σε περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης σε μία από εμάς στον χώρο εργασίας της τον Οκτώβρη.

 

No responses yet

Μαΐ 29 2017

Διήμερο συνάντησης

No responses yet

Δεκ 05 2016

ΒΥΕ-PARTY οικονομικής ενίσχυσης

Το πάρτυ διοργανώνεται για την οικονομική ενίσχυση του σχήματος, με στόχο την κάλυψη μέρους των εξόδων των δράσεων που διοργανώθηκαν το τελευταίο διάστημα, αλλά και μέρους του κόστους της επικείμενης επανέκδοσης της μπροσούρας «Ιστορία, αρχαία ερείπια και εθνικά φαντάσματα».

Το πάρτυ της Πέμπτης θα είναι και εν μέρει αποχαιρετιστήριο, καθώς σιγά-σιγά προχωράμε σε απο-σχηματισμό. Λιγότερο όμορφες πια, αφού δεν θα έχουμε σχήμα.

received_374772332867174

No responses yet

Νοέ 25 2016

Κείμενο με αφορμή τον βιασμό στο ΑΠΘ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΜΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ,

ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ,

ΤΟ ΑΠΘ, ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Θεσσαλονίκη, 2 Οκτωβρίου 2016

Είδηση ημέρας: βιασμός φοιτήτριας από μετανάστες.

Ένα ακόμα περιστατικό βιασμού προσπαθεί να εξιχνιαστεί και να ερμηνευτεί από μπάτσους, μμε, και την «κοινή γνώμη». Τα ερωτήματα που δημιουργούνται πολλά, όπως πολλά και τα πορίσματα, όλα όμως συνοδευμένα από τη γαρνιτούρα της πατριαρχίας. «Τι γύρευε η κοπέλα πρώτες πρωινές ώρες στα πανεπιστήμια; Τι φορούσε; Είχε πιει;» Και άλλα τέτοια μισογύνικα και σεξιστικά ερωτήματα κατέκλυζαν τις συζητήσεις και τα σχόλια άρθρων σε διάφορα σάιτ. Μέχρι εκεί επικρατεί η κυρίαρχη πατριαρχική στάση που ενοχοποιεί τις γυναίκες. Τα δεδομένα, όμως, εντός ολίγων ωρών αλλάζουν και πρωταγωνιστική θέση πια στις ειδήσεις για το περιστατικό του βιασμού λαμβάνουν οι θύτες. Μαντέψτε! Δεν είναι έλληνες, αλλά μετανάστες. Με καλά εξασκημένα ρατσιστικά αντανακλαστικά ξεπηδάει η δαιμονοποίηση του Άλλου, ενός Άλλου που κατασκευάζεται για να τονωθεί το αίσθημα ενότητας της ελληνικής κοινωνίας. Σε μια κοινωνική συγκυρία, στην οποία οι μετανάστες/τριες χαρακτηρίζονται ως υγειονομικές βόμβες και αποκλείονται από τα σχολεία και στην οποία οι συμπεριφορές τους χαρακτηρίζονται ως απολίτιστες και φονταμενταλιστικές, τι άλλο συμπληρώνει το τριτοκοσμικό τους προφίλ από το ότι είναι [οι Άλλοι, όχι εμείς!] και βιαστές;

Σύμφωνα με τις στατιστικές αναφορές, η ελλάδα έχει τα υψηλότερα ποσοστά βιασμών στην ευρώπη (περίπου 4.500 περιστατικά τον χρόνο), χωρίς βέβαια να υπολογίζονται τόσα άλλα περιστατικά βιασμών ή σεξουαλικής βίας που παραμένουν αφανή και ανομολόγητα. (Σε πάμπολλες περιπτώσεις, μέσω της ενοχοποίησης της γυναίκας για τον βιασμό της ή και την τρομοκρατία από το περιβάλλον της, ο βιασμός δεν καταγγέλλεται και αποκρύπτεται, ειδικά όταν αυτός συμβαίνει μέσα στην οικογένεια ή σε άλλα συναφή κοινωνικά πλαίσια). Κάθε φορά που ένα τέτοιο περιστατικό καταγγέλλεται και δημοσιοποιείται, οι συζητήσεις και τα σχόλια στη δημόσια σφαίρα περιορίζονται στις σοκαριστικές λεπτομέρειες των βιασμών, που με μια συνεπή επαναληπτικότητα ανεβάζουν την τηλεθέαση των δελτίων ειδήσεων, που ορίζουν τον βιαστή ως ράτσα ειδική, που ενστερνίζονται τα πορίσματα της ψυχιατρικής, της ιατρικής, της νομικής επιστήμης και πετούν στο περιθώριο τα βιώματα των ίδιων των γυναικών. Από τη μία μας λένε πως ο βιαστής είναι κάποιος «ανώμαλος», ένα τέρας από το υπερπέραν, άρα ότι πρόκειται για ένα ατυχές και μεμονωμένο περιστατικό, ενώ από την άλλη, σε άλλες περιπτώσεις, οι θύτες τείνουν να απαλλάσσονται έμμεσα των ευθυνών τους, καθώς «έλα μωρέ, άνδρας είναι, του κουνήθηκε λίγο και η άλλη, δεν θέλει πολύ να γυρίσει το μάτι του».

Για να τελειώνουμε, όμως, μια και καλή με τα τέρατα και τα «αφού άνδρας είναι»:

Οι βιαστές δεν αποτελούν ειδική ράτσα ανδρών, αλλά είναι καθημερινοί άνδρες που έχουν γαλουχηθεί σύμφωνα με τα πατριαρχικά πρότυπα και προβαίνουν στον βιασμό ως άλλο ένα μέσο επιβολής πάνω στα σώματα και την προσωπικότητά μας, ανεξαρτήτως του τι φοράμε, πώς συμπεριφορόμαστε, ποια είναι η σεξουαλικότητά μας. Έτσι, ο βιασμός θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως ένα ταξίδι εξουσίας, μια πράξη επιθετικότητας και μια πράξη περιφρόνησης, και μόνο κατά δεύτερο λόγο σεξουαλική. Είναι κομμάτι μιας κοινωνικής διαδικασίας που κατευθύνεται προς την επιβεβαίωση της έμφυλης εξουσίας. Ο βιασμός είναι βία με σεξουαλικό πρόσημο και δεν πηγάζει από καμία σεξουαλική ανάγκη ή καταπίεση του άνδρα. Αυτή η θεωρούμενη ως φυσική σεξουαλική παρόρμηση δεν αποτελεί μια αναλλοίωτη εγγενή ανθρώπινη ουσία ή ένα ουσιοκρατικό ανδρικό χαρακτηριστικό, αλλά διαμορφώνεται κοινωνικά και πολιτισμικά. Δεν είναι, δηλαδή, φύσει βιαστές οι άνδρες, αλλά συμμετέχουν, όπως και όλοι (και όλες) μας, στο πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων που μας ορίζουν ως «άνδρες» και «γυναίκες» (με ό τι αυτό συνεπάγεται), ως πολίτες έλληνες και ως ξένους και Άλλους, ως απλώς εμπόρευμα «εργατική δύναμη», ως… Και αυτές οι κοινωνικές σχέσεις είναι που αναπαράγουν την έμφυλη σχέση ως άνιση σχέση «άνδρα»-«γυναίκας» (με μία ακόμα έκφανσή της τον βιασμό), και ευρύτερα τις σχέσεις μας ως εξουσιαστικές και αλλοτριωμένες, όποια κι αν είναι η εκάστοτε μορφή τους.

Ο βιαστής ως Άλλος

Σε αντίθεση με άλλα περιστατικά βιασμού, οργή μας προκάλεσε και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε και χρησιμοποιήθηκε το περιστατικό στην δημόσια σφαίρα. Συγκεκριμένα, η καταγωγή των κατηγορούμενων ως δραστών, οι οποίοι προέρχονταν από την Συρία και το Αφγανιστάν, ενεργοποίησε μια σειρά από ρατσιστικούς λόγους, οι οποίοι είχαν ως στόχο τον στιγματισμό των μεταναστών ως βιαστών. Είδαμε, για άλλη μια φορά, έναν βιασμό να απογυμνώνεται από τα πραγματικά του κοινωνικά χαρακτηριστικά και συμφραζόμενα, που δεν είναι άλλα από την συμπύκνωση της έμφυλης βίας μέσα από την παραβιαστική και βίαιη επιβολή πάνω στο γυναικείο σώμα, και να χρησιμοποιείται σαν εργαλείο επίθεσης στους μετανάστες. Τα ΜΜΕ που ανέφεραν το περιστατικό έγραψαν και είπαν λίγα λόγια για τον βιασμό και μακροσκελείς αναλύσεις για το από που προέρχονται οι κατηγορούμενοι. Αναλύσεις, οι οποίες είτε απροκάλυπτα, είτε συγκαλυμμένα φωτογράφιζαν όλους τους μετανάστες ως εν δυνάμει βιαστές, που έχουν ενσωματωμένο στην κουλτούρα τους τον βιασμό, επειδή είναι μετανάστες. Την άποψη ασπάστηκε μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η οποία «ευαισθητοποιήθηκε» με την είδηση του γεγονότος πως κάποιοι «απολίτιστοι μετανάστες» τόλμησαν να αγγίξουν μια ελληνίδα. Ευαισθησία η οποία καμιά σχέση δεν είχε με την αντίδραση στον ίδιο τον βιασμό, αλλά με την εθνικότητα των φερόμενων ως δραστών του. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι οι ίδιοι που βγήκαν εξοργισμένοι να εξαπολύσουν λίβελους εναντίον των μεταναστών, αντιμετωπίζουν με αδιαφορία τα πολυπληθέστερα περιστατικά, όπου έλληνες βιάζουν ελληνίδες. Ακόμη χειρότερα, όταν έλληνες βιάζουν μετανάστριες (όπως συνέβη στην περίπτωση της Αμάρυνθου Εύβοιας το 2006 με τον βιασμό μιας δεκαπεντάχρονης μετανάστριας από τους ντόπιους συμμαθητές της), όπου η αντίδραση της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας κυμαινόταν μεταξύ συγκάλυψης ή/και υπεράσπισης του εκάστοτε έλληνα θύτη.

ΑΠΘ και ασφάλεια

Το περιστατικό έλαβε χώρα μέσα στο κάμπους του ΑΠΘ. Αμέσως διάφορες φωνές ξεκίνησαν ξανά να κάνουν λόγο για την έλλειψη επαρκούς φύλαξης και την ανάγκη αυτή να αναβαθμιστεί, ώστε να μπορούμε να κυκλοφορούμε ασφαλείς. Αρχικά, διευκρινίζουμε πως ποτέ δεν βλέπαμε το πανεπιστήμιο σαν μια γυάλα, σαν μια σφαίρα παράλληλη και ασφαλή, έξω από την κοινωνική πραγματικότητα. Το πανεπιστήμιο είναι δομικό κομμάτι της πραγματικότητας αυτής και αναπαράγεται εντός του το σύνολό της. Έτσι, όσο εκτεθειμένες ή φοβισμένες νιώθουμε ή δεν νιώθουμε κάποιες φορές στον δρόμο για το σπίτι, στη δουλειά όταν μας κοζάρει το αφεντικό, ο πελάτης, ο συνάδελφος, ή σε ένα μπαρ, τόσο βιώνουμε άγχη και ανασφάλεια διασχίζοντας τη πλατεία χημείου, τόσο θέλουμε να φτύσουμε τον καθηγητή που θα κάνει κάποιο σεξιστικό αστειάκι στο αμφιθέατρο. Η ασφάλεια δεν θα έρθει με περισσότερη αστυνόμευση, εποπτεία και έλεγχο στο κάμπους. Γιατί όλοι αυτοί οι μηχανισμοί οριοθετούν χώρους, απαγορεύουν και φιλτράρουν την πρόσβαση σ’ αυτούς, μας εποπτεύουν και μας διαχωρίζουν ως επικίνδυνους ή μη, εμπεδώνουν στην τελική την ανασφάλεια και τον φόβο. Είναι οι ίδιοι μηχανισμοί που κάνουν για μας το πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και ανοικείο, κλειδώνοντας πόρτες, ελέγχοντας την είσοδο στη λέσχη, ζητώντας πάσο για την είσοδο σε κτήρια (με πρόσφατο παράδειγμα αυτό στη Φιλοσοφική λίγο μετά το περιστατικό του βιασμού).

Εμείς, λοιπόν, νιώθουμε ασφάλεια όταν είμαστε μαζί, όταν επινοούμε τρόπους και διεκδικούμε χωροχρόνους για να συναντηθούμε με τους δικούς μας όρους. Νιώθουμε ασφάλεια όταν σαμποτάρουμε τον έλεγχο στη λέσχη για να φάμε μαζί με άλλους που μπορεί να μην έχουν πάσο, όταν σβήνουμε μαζί τα πρόστιμά μας στον ΟΑΣΘ, όταν διεκδικούμε να μην δουλεύουμε τζάμπα στη πρακτική, όταν αράζουμε στα γρασίδια και οργανώνουμε μόνες μας ένα πάρτυ. Τότε νιώθουμε ασφαλείς, επειδή γεμίζουμε το ΑΠΘ με τις συναντήσεις και τους αγώνες μας, και τότε οι σεκιουριτάδες όχι μόνο είναι περιττοί, αλλά υπονομεύουν την κίνησή μας. Στην τελική, δεν θέλουμε να νιώθουμε ασφαλείς, επειδή θα υπάρχουν κάποιοι ειδικοί να διευθετούν την ύπαρξή μας στο κάμπους ή όπου αλλού. Η ύπαρξή μας αποτελεί διαρκώς διακύβευμα και μόνο μέσα από τη διεκδίκηση αυτή θα νιώσουμε ότι πολεμάμε τον φόβο και κερδίζουμε τον χώρο για να υπάρξουμε. Τα υπόλοιπα, θα παραμείνουν μια θλιβερή δημοκρατία.

αυτόνομο σχήμα ιστορικού-αρχαιολογικού

Το κείμενο σε pdf

No responses yet

Νοέ 23 2016

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΒΙΑ

gifafisasxima

ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΧΕΙ ΒΑΡΗΚΟΪΑ ΣΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Το περιστατικό εκτυλίσσεται σε ένα πλαίσιο καθ’ όλα συνηθισμένο: Πρωταγωνίστρια μια από εμάς, φοιτήτρια, που, μετά από χαμένες ώρες στην αναζήτηση δουλειάς για να καλύψει το κόστος ζωής της, γίνεται και εργαζόμενη με πολλαπλά καθήκοντα στον κλάδο των ακουστικών βαρηκοΐας. Στην άλλη πλευρά, ένα αφεντικό, ένας καθημερινός άνδρας: έλληνας πολίτης, σύζυγος, πατέρας κλπ. Η σχέση δομείται σύμφωνα με τα επιβεβλημένα εργασιακά πρότυπα: ανασφάλιστη εργασία, ελαστικά ωράρια, ανάθεση πολλαπλών αρμοδιοτήτων∙ όλα επενδυμένα με τα συνηθισμένα επιχειρήματα των αφεντικών πως πρέπει να παλεύουμε μαζί(!) για το καλό της επιχείρησής «μας»(!;) που συγκαλύπτουν την εργασιακή εκμετάλλευση από μέρους της εργοδοσίας. Τελικά, ξεκινά μια έμφυλη επιθετική συμπεριφορά που περιλαμβάνει σεξιστικά σχόλια, «αθώα» αγγίγματα και άλλες συμπεριφορές αρρενωπής επιβολής.

Σταδιακά, γίνεται όλο και πιο έντονη η επίθεση, με αποτέλεσμα τη ρητή εναντίωση της εργαζόμενης σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και την προσπάθεια οριοθέτησης της σχέσης ως ξεκάθαρα και αποκλειστικά εργασιακής. Ο καθημερινός προοδευτικός έλλην, από την άλλη, διατείνεται πως οι προθέσεις και οι πράξεις του συμβαδίζουν με τις αντιλήψεις της εκσυγχρονισμένης ελληνικής κοινωνίας [για το συγκεκριμένο ήμασταν σίγουρες ούτως ή άλλως…] και την κατηγορεί για συντηρητισμό. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν, παρά τις επανειλημμένες αντιδράσεις και εναντιώσεις της εργαζόμενης σε τέτοιου είδους πατριαρχικές συμπεριφορές που επιβάλλονται και κυριαρχούν πάνω μας, αποφάσισε να παραβιάσει με ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα τον χώρο της, παραβιάζοντας τα όρια που η ίδια έχει θέσει ξεκάθαρα.

                                                      *

Τα περιστατικά «σεξουαλικής παρενόχλησης», όπως κατ’ ευφημισμό έχουν καταχωρηθεί στο ποινικό λεξιλόγιο, δεν προκύπτουν από τον ουρανό, από κάποιους «τρελούς» ή «ανώμαλους». H σεξουαλική βία, από τον διαρκή φόβο για το τί μπορεί να σου συμβεί κάποιο βράδυ που γυρνάς μόνη σπίτι, τα κάθε λογής παραβιαστικά χάδια, μέχρι την πιο επιθετική της έκφραση, τον βιασμό, αποτελούν εγγενή χαρακτηριστικά της πατριαρχικής κοινωνίας, που παράγει τα έμφυλα υποκείμενα εντός συγκεκριμένων κανονιστικών προτύπων. Έτσι, η σεξουαλική βία δεν συμβαίνει ως εξαίρεση, αλλά ως νόρμα, από καθημερινά έμφυλα υποκείμενα που επιτελούν το ανδρικό φύλο, όπως αυτό ορίζεται και αναπαράγεται εντός της συγκεκριμένης, στον χρόνο και στον χώρο, κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που κατασκευάζει καθημερινά αρρενωπούς άντρες στα σχολεία, στα γήπεδα, στα μπουρδέλα, στα καφενεία. Άνδρες πάντα έτοιμους να επιβεβαιώσουν τον ανδρισμό τους πάνω στα σώματα των γυναικών ή όσων δεν χωράνε στις έμφυλες επιτελέσεις που ορίζουν τα σώματά μας και τη σημασία τους. Η σεξουαλική βία, είναι ακριβώς αυτό, βίαιη επιβολή πάνω στα σώματα μας. Τα επιχειρήματα περί «αχαλίνωτης σεξουαλικής όρεξης» ή «γυναικών που θέλουν και τα παθαίνουν», δεν κάνουν άλλο από το να φυσικοποιούν και να αναπαράγουν τα επιβεβλημένα κοινωνικά φύλα που μας ορίζουν ως «άνδρες» και «γυναίκες» και την έμφυλη καταπίεση ως συνεπαγωγή τους.

Όσον αφορά τους χώρους εργασίας, τα περιστατικά σεξουαλικής βίας αποτελούν μία ακόμη πτυχή της έμφυλης βίας που δέχονται οι γυναίκες στην ελληνική ετεροκανονική και σεξιστική κοινωνία, και μία ακόμη μορφή της υποτίμησης των γυναικών στην εργασία. Οι γυναίκες έχουν να αντιμετωπίσουν στους χώρους εργασίας τους –εκτός από τα εντατικοποιημένα ωράρια, την κακοπληρωμένη εργασία και τους κάθε λογής εκβιασμούς της εργοδοσίας που αντιμετωπίζουν και οι άντρες- μια σειρά από επιπρόσθετες καταπιέσεις. Όταν πουλάνε την εργατική τους δύναμη στο κάθε λογής μεγάλο ή μικρό αφεντικό, είναι αντιμέτωπες, επίσης, με τις κρατούσες σεξιστικές αντιλήψεις για το κοινωνικό τους φύλο και τους ρόλους που πρέπει να επιτελούν (μηχανές αναπαραγωγής, αντικείμενα σεξουαλικής ηδονής, δούλες και κυρές, νοικοκυρές και μάνες) και με την ίδια την αντίληψη των αφεντικών πως οι γυναίκες εργαζόμενες είναι κτήμα τους και πως αγοράζοντας την εργατική τους δύναμη, αγοράζουν και τις σεξουαλικές τους υπηρεσίες. Αφεντικοί, δηλαδή, που επιδιώκουν την επιβολή εντός της εργασιακής σχέσης και μέσω της έμφυλης βίας που ασκούν πάνω στις εργαζόμενές τους.

Απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα, την ανάγκη, δηλαδή, να αντιμετωπίζουμε σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας την έμφυλη βία (από τη διεκδίκηση της ύπαρξής μας στον δημόσιο χώρο, μέχρι τον τρόπο που χρειάζεται να συνυπάρχουμε και να ερχόμαστε αντιμέτωπες με σεξιστικές και μάτσο συμπεριφορές στην οικογένεια, τη σχολή και τη δουλειά μας), επιλέγουμε να μιλάμε και να πολεμάμε ανοιχτά με συλλογικούς όρους κάθε περιστατικό, κάθε επίθεση και κάθε πτυχή της έμφυλης υποτίμησής μας. Σπάζοντας τη σιωπή και αποβάλλοντας την ενοχοποιητική ρητορική που πλανάται γύρω από τα περιστατικά έμφυλης βίας. Η συνεχής προώθηση της αντίληψης ότι ευθυνόμαστε, συνδέεται με τη μισογύνικη στάση που συνοψίζεται στη φράση «πήγαινες γυρεύοντας». Με αυτόν τον τρόπο παύουν οι επιθέσεις αυτές να αναγνωρίζονται ως μέθοδοι επιβολής της ανδρικής κυριαρχίας και συγκαλύπτονται τα πραγματικά αίτιά τους. Σε όλες, λοιπόν, τις σεξουαλικές επιθέσεις απαντάμε με ευθεία και επιθετική αναμέτρηση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΒΙΑ

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ: ΠΑ 25/11 | 12:00 | Νέα Φιλοσοφική

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ: ΤΡ 29/11 |17:30 | πλατεία Ναβαρίνου

ΠΟΡΕΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ: ΠΕ 1/12 | 17:30 | καμάρα

 

αυτόνομο σχήμα ιστορικού-αρχαιολογικού

 

No responses yet

Απρ 16 2016

στη λέσχη του ΑΠΘ σερβίρουν απολύσεις

Είμαστε αυτές που κάθε μέρα περνάμε την πόρτα της λέσχης, είτε για να φάμε είτε για να δουλέψουμε. Γνωριστήκαμε βιαστικά στις διανομές και συναντηθήκαμε για να διεκδικήσουμε μισθούς που καθυστερούσαν και συμβάσεις που δεν ανανεώνονταν. Τώρα που κάποιες από μας απολύθηκαν, θα αγωνιστούμε μαζί, γιατί για μας είναι σαφές ότι μόνο έτσι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Οι συνθήκες εργασίας στη λέσχη του ΑΠΘ είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που ενδεχομένως φαντάζονται οι φοιτητές. Οι εργαζόμενες στη λέσχη αναγκάζονται να δουλεύουν με μικρές συμβάσεις που δεν ανανεώνονται καν το καλοκαίρι, ενώ η έγκαιρη καταβολή του μισθού, το πόστο και ο φόρτος εργασίας τους εξαρτώνται από τις διαθέσεις του εκάστοτε εργολάβου. Η επισφάλεια αυτή εντείνεται τη φετινή χρονιά, αφού η εταιρεία «Γευσήνους» με το που ανέλαβε τη λέσχη ξεκίνησε να κάνει τη ζωή των εργαζομένων κόλαση. Υπό τη συνεχή απειλή απολύσεων και στενή επιτήρηση κατάφερε να εντατικοποιήσει ακόμα περισσότερο το ήδη υποστελεχωμένο προσωπικό. Τα διαλείμματα για φαγητό συρρικνώθηκαν, οι βρισιές και οι φωνές στα μαγειρεία αυξήθηκαν, οι απλήρωτες υπερωρίες εδραιώθηκαν και η συνεχής ορθοστασία έγινε κανόνας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πέρασε και σε απολύσεις. Την ίδια στιγμή που η πάνω λέσχη παραμένει κλειστή και στην κάτω σχηματίζονται ουρές τόσο στις διανομές όσο και στους ιμάντες επιστροφής. Την ίδια στιγμή που οι μερίδες λιγοστεύουν και μικραίνουν (χωρίς να σε αφήνουν να πάρεις δεύτερο δίσκο ή έστω τζατζίκι και σαλάτα ταυτόχρονα) και η ποιότητα πέφτει.

Μπορεί για μας να είναι προφανές ότι όλα τα παραπάνω επιλύονται με αύξηση του προσωπικού, αλλά δε φαίνεται να ισχύει το ίδιο και για το ΑΠΘ που φέτος για πρώτη φορά αποσύρθηκε από την προηγούμενή του δέσμευση ότι δε θα γίνονται απολύσεις στη λέσχη. Αυτό δεν μας ξαφνιάζει, αφού το ΑΠΘ εδώ και χρόνια απολύει εργαζόμενους από την καθαριότητα και διοικητικό, επιστημονικό, διδακτικό προσωπικό. Το ίδιο ΑΠΘ που πουλάει φιλανθρωπία στο λιμάνι παριστάνοντας ότι νοιάζεται για τους μετανάστες (και παραχωρώντας έξτρα κέρδη στον εργολάβο), ενώ τους αποκλείει σταθερά από τη λέσχη μαζί με άλλους που τη χρειάζονται για να φάνε.

Με τη σαφή παρότρυνση της διοίκησης της λέσχης και του ΑΠΘ, λοιπόν, ο εργολάβος πήρε την πρωτοβουλία και κάποιες εργαζόμενες σήμερα είναι απολυμένες. Χωρίς καμία προειδοποίηση, αλλά με πολλές ψευδείς υποσχέσεις για επαναπρόσληψη. Εργαζόμενες που βρίσκονται σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση και με προβλήματα υγείας (για κάποια από τα οποία ευθύνεται η ίδια η δουλειά τους). Εργαζόμενες που ήταν χρόνια εκεί και που χωρίς αυτές η λέσχη εμφανώς δυσλειτουργεί.

Κόντρα στην αλητεία εργολάβου και ΑΠΘ, που για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος, προχωρούν σε απολύσεις και υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη λέσχη σε βάρος όλων όσων τρώμε εκεί, εμείς, εργαζόμενες και σιτιζόμενες στη λέσχη, στεκόμαστε μαζί. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε κι όχι απλώς να επιβιώσουμε. Γιατί αν επιβίωση σημαίνει βόλεμα, βύσμα και καβάντζα, ζωή σημαίνει χειρονομίες συντροφικές. Αν επισφάλεια είναι το να μην ξέρεις αν θα έχεις δουλειά αύριο, ασφάλεια είναι το αίσθημα ότι δεν είσαι μόνος/η.

ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ

απολύσεις [RGB]

No responses yet

Απρ 11 2016

αφίσα για τον ΟΑΣΘ

afisaoath

No responses yet

Μαρ 15 2016

με την ψυχή στο στόμα [λίγα λόγια για τον ΟΑΣΘ]

Πάλι δεν χτύπησε το ξυπνητήρι… Έχω μισή ώρα να φτάσω στη σχολή και όχι δεν μπορώ να το χάσω, είναι φροντιστήριο και ήδη έχω κάνει τη μία απουσία… γαμώτο. Καφές στο θερμός, ρούχα, δόντια και ξεχύνομαι στις σκάλες της πολυκατοικίας. Τσεκάρω το λεωφορείο στο κινητό, ευτυχώς σε 5’, παίζει και να προλάβω.

Τρεις ώρες υποχρεωτική παρακολούθηση, μία ώρα κενό, να προλάβω να φάω και να πάω για φυλλάδια, φυσικά λεφτά για ταξί δεν παίζουν, και ούτε υπάρχει ο χρόνος να διασχίσω όλο το κέντρο με τα πόδια. Μετράω τα ψιλά μου… άμα φάω λέσχη για βράδυ, φτάνουν. Tο λεωφορείο έφτασε. Φφφ, τι είναι τελευταία αυτοί οι τύποι δίπλα στον οδηγό, μια ελέγχουν μια όχι, σφίγγεσαι να ανέβεις πάνω… Βαθιά ανάσα, ανεβαίνω. Μήπως να κόψω; Κι αν ανέβουν ελεγκτές; Αλλά, αν το καλοσκεφτούμε, γιατί να κόψω εισιτήριο;

Οι μητροπόλεις είναι ένα σύνολο χώρων –εκπαίδευσης, εργασίας, κατανάλωσης- και ανθρώπων που κινούνται εντός τους, οργανωμένες με τέτοιο τρόπο, ώστε να διευκολύνεται η κυκλοφορία των εμπορευμάτων (συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου ως το εμπόρευμα-εργατική δύναμη) από και προς τους παραπάνω χώρους. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς εξυπηρετούν ακριβώς αυτήν την απαραίτητη λειτουργία εντός του αστικού ιστού. Με άλλα λόγια, κατά κύριο λόγο προορίζονται να μας μεταφέρουν εκεί που παράγουμε την εργατική μας δύναμη (σχολείο, πανεπιστήμιο), εκεί που δουλεύουμε έπειτα, εκεί που καταναλώνουμε εμπορεύματα και διασκέδαση στον ελεύθερο χρόνο που μας μένει. Άρα, όσο το χρειάζομαι εγώ το λεωφορείο για να μετακινηθώ στη δουλειά, στη σχολή, στα μπαρ, άλλο τόσο το χρειάζονται και τα αφεντικά, γιατί εκεί, είτε δουλεύω είτε καταναλώνω, το σίγουρο είναι πως παράγω κέρδος για αυτά. Από την άλλη, δεν έχουμε και επιλογή, αφού για όλες εμάς που δεν έχουμε λεφτά για βενζίνες ή για ταξί (άνεργες, φοιτήτριες που δεν τη βγάζουν, εργαζόμενες, μετανάστριες), τα λεωφορεία είναι και το μόνο μέσο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Και επειδή ακριβώς τα αντιλαμβανόμαστε όλα αυτά, δεν τσιμπάμε με τα τυράκια, όπως σβήσιμο προστίμου μόνο με κάρτα ανεργίας ή μειωμένο εισιτήριο μόνο με πάσο σε ισχύ, ακριβώς γιατί ξέρουμε πως στο ίδιο καζάνι βράζουμε, και διεκδικούμε ελεύθερες μετακινήσεις και διαγραφές προστίμων για όλους.

Από την άλλη μπάντα, τα τελευταία χρόνια η εταιρεία που έχει το μονοπώλιο των μεταφορών στη Θεσσαλονίκη, ο ΟΑΣΘ, έχει φαγωθεί όχι μόνο να αυξάνει συνεχώς τις τιμές των εισιτηρίων, οι οποίες έχουν υπερδιπλασιαστεί (σε αντίθεση με μισθούς, σίτιση, συγγράμματα, δίδακτρα που επιβάλλονται), αλλά προσπαθεί και να μας πείσει πως όταν δεν χτυπάμε εισιτήριο επιβαρύνουμε τους υπόλοιπους επιβάτες. Η εταιρεία που επιδοτούμενη από το κράτος έχει προεξασφαλισμένα τα κέρδη της, το μόνο που κάνει στην πραγματικότητα είναι να προσπαθεί να φορτώσει στις πλάτες μας και το ελάχιστο κόστος που απομένει στην ίδια να πληρώσει, μέσω της αύξησης του κομίστρου. Και φυσικά, για την εξασφάλιση των κερδών της, φρόντισε και από φέτος υπέγραψε σύμβαση με εταιρεία σεκιούριτι, υπό το ευφάνταστο όνομα «ομάδα υποστήριξης και ελέγχου του ΟΑΣΘ». Από κει και πέρα, τόσο εγώ, όσο και εσύ, άλλα και άλλες τόσες, έχουμε ζήσει λιγότερο ή περισσότερο τραγελαφικές ιστορίες με τους χαφιέδες του ΟΑΣΘ. Σε κάποιες από αυτές μπορεί και να συναντηθήκαμε, εκεί που κάποια άλλη μας υποστήριξε σε έναν τσαμπουκά με ελεγκτή, όταν κάποιος άγνωστος άφησε το εισιτήριό του πάνω στο ακυρωτικό και εμείς στον επόμενο, εκεί που βριστήκαμε από κοινού με τον μετανάστη απέναντι σε κάποιον ρατσιστή. Και άλλες φορές που απλώς υπήρξαμε μόνες.

Τα λεωφορεία είναι άλλο ένα από τα πεδία που ασκείται καθημερινά ο κοινωνικός ανταγωνισμός και εμείς ως επιβάτες κυκλοφορούμε (και ενίοτε συναντιόμαστε) μαζί με τις μικρές μας αρνήσεις απέναντι στον εκβιασμό που μας τίθεται: πληρώνεις εισιτήριο ή πρόστιμο. Και άμα δεν γουστάρεις, υπάρχουν και τα πόδια. Συνεχίζουμε να μην χτυπάμε εισιτήριο, και όταν το κάνουμε το αφήνουμε για την επόμενη, υπερασπιζόμαστε όποιον μπλέκει με ελεγκτές και σαμποτάρουμε τα μηχανήματα με κάθε ευκαιρία.

Στο λεωφορείο συνάντησα τη Χριστίνα. Τώρα σίγουρα δεν κόβουμε εισιτήριο, αφού ό,τι και να προκύψει, στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη.

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΠΟ ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΑΔΕΣ ΕΛΕΓΚΤΕΣ

pdf

No responses yet

Μαρ 06 2016

BAR οικονομικής ενίσχυσης

 

sximabar

No responses yet

Ιαν 07 2016

Διαδήλωση – Να μπλοκάρουμε την έκδοση των 5 αγωνιζόμενων φοιτητών

παρασκευή 8/1

18:00

καμάρα

5

No responses yet

Older Entries »